johanvergote's blog

Een boek vol dankbaarheid.

  • Posted on: 22 November 2018
  • By: johanvergote

Thanksgiving Day. Amerikaanser kan het niet: een dag het werk neerleggen om in een uitzinnig hooray-gewoel (God) te danken. Kitscherig feestgedruis to make America great again. Gewoontes, gedachten en gevoelens werden vaak uit het grote continent over de plas naar hier geëxporteerd. Thanksgiving Day is er stellig achtergebleven, versmolten met de Amerikanen. Uitzonderlijk willen we dat moment eens lenen om een boek voor te stellen. 

THX – Duizenmaal dank – Mille Mercis – A Thousand Thanks is het nieuwe fotoboek van Jacques Vandecasteele, nadat hij eerder Worlds en Life uitbracht. De fotograaf ziet dit boek als een magnum opus waarin zijn klassieke topfoto’s afwisselen met nieuw werk. Adembenemend mooie natuuropnames werden gebundeld in tien thema’s die gevoelens uitdrukken die je als dank aan iemand wil geven. Inspirerende tekstjes of impressies – van ondermeer Bernard Dewulf - vullen af en toe het beeld aan en zetten aan tot denken. Het woord ‘dank’ komt effectief duizend keer in allerhande talen voor in dit luxueus uitgegeven grootformaatboek. Tekst werd in drie talen vertaald, wat van THX een universeel inzetbaar dankboek maakt. Kortom: THX is een fotoboek met een verhaal. 

Bibliodroom rolde dit hele project uit in een heel fijne en nauwe samenwerking met Rotary Club Izegem die hiermee een bijzonder doel voor ogen heeft. Het ondersteunen van projecten die waarschuwen voor de vernietigende gevolgen van elke vorm van verslaving is sowieso een prioriteit voor Rotary Club International. De algemene aanpak hiervan vanuit de organisatie van de serviceclub wordt door Rotary Club Izegem sinds jaar en dag zeer sterk regionaal uitgebouwd. Dat resulteerde in het project In Balanz, een samenwerking met de Prizma-Scholengroep. Doel is jongeren te laten inzien dat elke vorm van verslaving – alcohol, roken, drugs maar evenzeer gamen – uiterst nefast is voor een evenwichtig functioneren. De financiële steun van Rotary laat toe om onderwijsprojecten gestructureerd en doordacht aan te pakken en waardevolle sprekers te engageren, maar net zozeer om ouders te sensibiliseren over deze problematiek.

Ondanks die preventie loopt het ook wel eens fout. De drugproblematiek spaart rang noch stand. Niet enkel voor de jongeren zelf, maar evenzeer hun nabije omgeving, is de confrontatie hiermee loeihard. Gelukkig kunnen ze daarbij rekenen op deskundige begeleiding. Clean UP – een initiatief van de vzw’s Oranjehuis, Kompas en De Sleutel, actief in de hele provincie West-Vlaanderen – organiseert hulp en ondersteuning voor minderjarigen die problematisch omgaan met illegale drugs. Door hun gebruik komen ze in de problemen of missen ze kansen in het leven, iets wat zij meestal anders zien. Clean UP-begeleiders scheppen kansen in een programma dat opgelegd wordt door de jeugdrechter. Men motiveert jongeren om écht te kiezen voor een jong leven zonder drugs en doet daarvoor maximaal beroep op het gezin waarin ze verblijven.

Een mooiere symboliek konden we niet vinden; het eerste exemplaar van THX werd op Thanksgiving Day overhandigd aan Dhr. Chris Lagrange van Clean UP. Een uitgelezen dankgebaar voor het stille werk dat poogt wat inzicht en rust te brengen in turbulente momenten bij jongeren en hun gezin. 

Intussen zijn van THX meer dan tweeduizend exemplaren verkocht. Het boek blijft echter nog te bestellen. Alle info: www.1000THX.be

Waanzin versus ware liefde

  • Posted on: 1 September 2018
  • By: johanvergote

Verhalen lijken wel populairder dan ooit. Je kan het zo gek niet bedenken of er hangt een verhaal aan vast. Zelfs merken en producten hebben op vandaag iets te vertellen. Sociale media vragen het hun gebruikers ook op de man af: ‘Wat is je verhaal?’ Storytelling is een Engelse krachtterm die meer en meer overal opduikt. Ach, in veel gevallen is het amper meer dan een zoutloos vertellingetje dat oplost in lullig entertainment. 

Miguel Bouttry pakte het anders aan en maakte van vertellen zijn job. Met Rent a guide ploetert hij door de akkers en weiden waar zich een eeuw geleden de grootste gruwel van de twintigste eeuw afspeelde. Stofferige heemkunde of militair technische bewegingen maken in zijn gidsbeurten plaats voor het lot van mensen: moeders, liefs, soldaten, vaders, zonen… Tragiek benader je immers beter niet met kille cijfers. Zijn verhalen nagelen je aan de grond van de oorlog. 

Vandaag verlaat Miguel de comfortzone van het slagveld. Zijn overtreffende trap van non-fictie is fictie. Fictie, waarbij hij zich laat inspireren door zijn jarenlange zoektocht naar hoe mensen het zielloze zinloze van een wereldoorlog weerloos moeten ondergaan. Vernietigd. Verminkt in lichaam en geest. De klap is een fictief verhaal, weliswaar tegen de achtergrond van om het even welke oorlog, universeel en helaas ook actueel dus. Les gueules cassées – door oorlogsprojectielen gecrashte gezichten – zijn een wat ondergesneeuwd element in het herinneren van het onwezenlijke van de Groote Oorlog. In dat decor speelt zich een liefdeshistorie af. Waanzin versus ware liefde: contrastrijker kan het niet. De klap maakt duidelijk dat bij een oorlog iedereen gezichtsverlies lijdt. Niet in het minst de liefde zelf. Als lezer word je meegesleurd in de tergende treurnis, het gemis, de hoop, de wanhoop, en het verlies. Niettemin herinnert de auteur eraan hoe diepgaand en broos liefde is. De taal speelt een turbulent spel met het gevoel. 

Als uitgever ben ik groothandelaar in verhalen. Sterke verhalen dan wel. Met trots prijkt het logo van Bibliodroom op De klap. Van meet af aan was ik overtuigd van het knappe manuscript van Miguel. Neen, dit is geen pur sang oorlogsgebeuren, neen dit is geen raszuiver liefdesopus. Zoek de gids niet in de auteur, maar ontdek de nooit aflatende verteller in deze novelle en laat alles wat er zich in afspeelt diep in je doordringen. De projectmatige aanpak die ik met Bibliodroom hanteer, resulteert hier in verteltheater waarbij Miguel een gereduceerde versie van het verhaal brengt, begeleid door gitarist Myrddin De Cauter. Zo gaat het boek alternatief maar erg waardevol op zoek naar lezers. De stiltes na de try-outs van de theatervoorstelling de voorbije maanden waren spraakmakend. De klap grijpt je onomwonden krachtig naar de keel.

Waanzin versus ware liefde

  • Posted on: 1 September 2018
  • By: johanvergote

Verhalen lijken wel populairder dan ooit. Je kan het zo gek niet bedenken of er hangt een verhaal aan vast. Zelfs merken en producten hebben op vandaag iets te vertellen. Sociale media vragen het hun gebruikers ook op de man af: ‘Wat is je verhaal?’ Storytelling is een Engelse krachtterm die meer en meer overal opduikt. Ach, in veel gevallen is het amper meer dan een zoutloos vertellingetje dat oplost in lullig entertainment. 

Miguel Bouttry pakte het anders aan en maakte van vertellen zijn job. Met Rent a guide ploetert hij door de akkers en weiden waar zich een eeuw geleden de grootste gruwel van de twintigste eeuw afspeelde. Stofferige heemkunde of militair technische bewegingen maken in zijn gidsbeurten plaats voor het lot van mensen: moeders, liefs, soldaten, vaders, zonen… Tragiek benader je immers beter niet met kille cijfers. Zijn verhalen nagelen je aan de grond van de oorlog. 

Vandaag verlaat Miguel de comfortzone van het slagveld. Zijn overtreffende trap van non-fictie is fictie. Fictie, waarbij hij zich laat inspireren door zijn jarenlange zoektocht naar hoe mensen het zielloze zinloze van een wereldoorlog weerloos moeten ondergaan. Vernietigd. Verminkt in lichaam en geest. De klap is een fictief verhaal, weliswaar tegen de achtergrond van om het even welke oorlog, universeel en helaas ook actueel dus. Les gueules cassées – door oorlogsprojectielen gecrashte gezichten – zijn een wat ondergesneeuwd element in het herinneren van het onwezenlijke van de Groote Oorlog. In dat decor speelt zich een liefdeshistorie af. Waanzin versus ware liefde: contrastrijker kan het niet. De klap maakt duidelijk dat bij een oorlog iedereen gezichtsverlies lijdt. Niet in het minst de liefde zelf. Als lezer word je meegesleurd in de tergende treurnis, het gemis, de hoop, de wanhoop, en het verlies. Niettemin herinnert de auteur eraan hoe diepgaand en broos liefde is. De taal speelt een turbulent spel met het gevoel. 

Als uitgever ben ik groothandelaar in verhalen. Sterke verhalen dan wel. Met trots prijkt het logo van Bibliodroom op De klap. Van meet af aan was ik overtuigd van het knappe manuscript van Miguel. Neen, dit is geen pur sang oorlogsgebeuren, neen dit is geen raszuiver liefdesopus. Zoek de gids niet in de auteur, maar ontdek de nooit aflatende verteller in deze novelle en laat alles wat er zich in afspeelt diep in je doordringen. De projectmatige aanpak die ik met Bibliodroom hanteer, resulteert hier in verteltheater waarbij Miguel een gereduceerde versie van het verhaal brengt, begeleid door gitarist Myrddin De Cauter. Zo gaat het boek alternatief maar erg waardevol op zoek naar lezers. De stiltes na de try-outs van de theatervoorstelling de voorbije maanden waren spraakmakend. De klap grijpt je onomwonden krachtig naar de keel.

65 en schrijver

  • Posted on: 6 July 2018
  • By: johanvergote

Vandaag wordt Joris Denoo 65. Het getal blijft een pensioengerechtigd kantje hebben, al komt het hier niet op een paar jaar aan. Auteurs schrijven immers dwars door de opruststelling heen. Dwangmatig letteren houdt niet op aan een of andere leeftijdsgrens, het maakt onomwonden deel uit van het leven. Zie maar eens naar Jeroen Brouwers, Remco Campert, Hugo Camps… hun taal vergrijst noch dementeert. Integendeel, stijl glanst onophoudelijk, los van de jaren. Dat geldt zonder meer voor de jarige. Voeg er nog schromeloos aan toe dat weinig Vlaamse auteurs zoveel uiteenlopende genres aandurfden: literatuur, poëzie, toneel,… het getuigt van een gezonde portie lef en fanatieke bezetenheid voor het vak.

Joris Denoo is dan ook nog zo’n raszuivere, oldskool auteur. Helemaal conform het gedachtengoed van Stijn Streuvels: als je wil weten wie ik ben, lees dan mijn boeken. Streuvel- en kroezelhaar liggen duidelijk niet ver uiteen. Elke profileringsdrang is hem vreemd. Zijn geschrijf en alleen zijn geschrijf, daar pakt hij telkens opnieuw en vooral verfrissend mee uit. Daar houdt het ook op. Ver weg van de literaire beau monde, in zijn selfmade biotoop waar het nog unisono gaat om het verhaal en de taal. Buiten het mediacircus ook, wat zorgt voor een verregaande vrijheid. De wereld cirkelt niet om hem, hij cirkelt om de wereld. En daaruit volgt alles: observeren, fileren, interpreteren en bovenal noteren. Taalspielerei doet de rest. De missie blijft authentiek: de lezer beroeren en/of aanzetten tot denken. Zo doet literatuur alsnog wat ze hoort te doenin een tijd waarin dat al eens vergeten wordt, ook al sneuvelt daarmee wel eens een heilig huisje. In zijn stijl voert hij de politiek van de polemiek. Een senior met de kwajongensstreken uit De witte van Ernest Claes. Het grijze wit is er meteen mee verklaard.

‘Oud maar nog niet out’, zo schreef hij en dat vonden we bij Bibliodroom ook. Alhoewel we oud toch een andere connotatie geven. Bij die 65everjaardag brengen we bij Bibliodroom dit najaar een bijzonder boek uit: Upperdog, Upper Class, Uppercut. Het is een aaneenschakeling van stijlen, ideeën en vormen. Keurig geordende chaos waarbij de auteur zijn pen de vrije loop laat. Joris Denoo slaat, zalft, schopt en schouderklopt. Zo is hij, zo wordt hij gewaardeerd en precies dat is wat zijn lezers bij hem zoeken. Het gevecht van Sjors tegen de hele wereld wordt met geestdrift en woordenvloed uitgevochten maar verliest nimmer zijn goedlachse karakter. Kranig en krachtig gaat hij daarmee ook op tournee met lezingen. Stevig werk voor een puberende vijfenzestiger. Tot binnenkort voor het Upperbook.

Het boek dat de operette overleeft.

  • Posted on: 12 February 2018
  • By: johanvergote

Als straks de laatste volgspot dooft, houdt Kunst Veredelt ermee op. Na 88 jaar schuift het doek definitief dicht. Het operettegezelschap verloor het man-tot-man-gevecht met de tijdsgeest. Eens was het genre de opera van de kleine man. De licht verteerbare muziek en frivole verhalen waren de sleutel tot de populariteit. In de gloriejaren engageerde men er topmuzikanten en -regisseurs en zongen bekende stemmen de hoofdrollen. Wat groeide uit een toneelgroep net na de Tweede Wereldoorlog, werd een keurmerk in de muzikale wereld. De operette is echter bejaard geworden en met haar de toeschouwers en de cast. Jong geweld lonkt eerder naar musicals waar de verleiding van een frisse en eigentijdse uitvoering wenkt. Oudgedienden laten die wissel liever aan zich voorbijgaan.

In een tijd waarin erfgoed zorgvuldig bewaard wordt, is het pijnlijk een dergelijk cultureel monument te zien verdwijnen. Niet alleen de hoge nood aan verjonging maar evenzeer het veelcijferige kostenplaatje zorgden al jaren voor chronische ademnood. Een terugblik op de voorbije 88 jaar leert dat altijd al populaire producties als concerten en revues gebracht werden om voldoende financiële slagkracht te hebben om operettes te kunnen spelen. De doortikkende optelsom van de kosten van partituren, muziek, kostuums, kapsels, grime, Sabam, techniek, schouwburg … vergt voor een semi-professionele groep flink wat zakelijke acrobatie. De slordige 1500 entrees, de stadssteun en de sponsoring van een stel trouwe mecenassen maakten het plaatje niet helemaal rond.

Wanneer de echo van het slotakkoord in het afscheidsconcert Lippen Schweigen uitdeint, rest enkel nog de stilte en een achteloos hoopje herinnering. Om alsnog de fantastische tijden en verhalen te bewaren en door te geven, maakte men samen met Uitgeverij Bibliodroom een boek: Kunst Veredelt in een notendop. Het is geen gortdroge geschiedenis geworden, maar een uniek kijk- en belevingsboek. Auteur Jan Lanssens beleefde heel veel vanop de eerste rij en was bijgevolg de geknipte man om de strafste momenten neer te pennen. Hij dook samen met José Degezelle in het rijke archief van de vereniging dat allesomvattend en perfect bewaard is. Uniek fotomateriaal werd met pittige anekdotes afgewisseld en tot een waardevol memorandum verweven. Een boek als eresaluut aan al wie ooit deel uitmaakte van het gerenommeerde gezelschap maar evenzeer een dankbare knipoog naar de vele toeschouwers die door hun enthousiasme de spelers in de armen sloten. Als een mensenleven vol muziek, plezier en vertier eindigt, is er gelukkig nog de eeuwigheid van het boek.

Kunst Veredelt in een notendop verschijnt op 24 februari.

Afscheidsconcert Lippen Schweigen: 25 februari en 4 maart om 15.00u in De Spil te Roeselare. Terzelfdertijd loopt daar ook een overzichtstentoonstelling. Alle info hierover en over het boek op de website of de Facebook-pagina van het gezelschap.

Plots was het fictie.

  • Posted on: 21 December 2017
  • By: johanvergote

Zo’n anderhalf jaar terug: voor me zit de creatief directeur van een reclame-agentschap met een manuscript van thriller die zich afspeelt in het wereldje van geassocieerde notarissen. Ik schuif wat ongemakkelijk op mijn stoel. Notaris, als ik de titel hoor, denk ik spontaan maar eenzijdig aan een grijsgedraaide oud-premier. Geassocieerde notarissen dan nog, bij overmaat van ramp. En, een reclamemaker die ronddwaalt in de notariswereld, dat valt best te vergelijken met Goedele Liekens die gaat bijklussen in de uitvaartsector. Niet omkijken, Camille was de enige uitgave waar ik tot dan toe flirtte met fictie. Het boek was een geromantiseerd familieverhaal. Maar pure fictie gaf niet eerder uit en ik was dat ook niet van plan. Ik deel dat veiligheidshalve onmiddellijk mee en schets meteen waarom ik dat niet doe. Piet Coucke - zo heet de man - luistert heel aandachtig, herkent en begrijpt mijn motivatie. Ik voel iets klikken, hij vermoedelijk ook want ook al zal ik dit niet uitgeven, vraagt hij me op z’n sokken of ik toch eens iets wil lezen. Uit een mapje diept hij wat A4’tjes uit.

Amper tien velletjes papier, maar wat een taal en wat een verhaal! We ontmoeten elkaar een aantal keer, telkens krijg ik een stukje meer tekst en daarmee groeit wederzijds de spontane goesting om dit samen te doen. Tot we overtuigd beslissen het avontuur aan te gaan. Een scheut ingebakken ondernemingszin bij ons beiden doet de rest.

Waarvan akte gaf ik van meet af aan de conotatie literair mee. Piet schrijft krachtig, in een kloeke stijl. Zijn woorden zijn met bijzondere zorg gekozen en daarmee ook op de juiste plaats gezet. Hij observeert fijnmazig en weet die observaties beeldig uit te schrijven waardoor de lezer in het juiste decor opgaat. Ik wil Waarvan akte heel graag als misdaadroman bestempelen waarbij de nadruk best op roman mag liggen. Voor sommigen is dit tegendraads, mag een thriller geen literatuur zijn, maar so be it. In een fictieve wereld zet de auteur personages van vlees en bloed neer, die hij een eigen leven laat leiden. De links met de realiteit zijn in dit boek niet ver weg. Fictie moet de werkelijkheid helpen doorzien en bevragen, als het even kan en mag op een kritische manier. Aan de lezer om te oordelen hoe hij of zij het verhaal plaatst. Het opzet is al geslaagd als het aanzet tot denken.

De verhaallijn meandert tussen familiale banden, zakelijke belangen, de notariswereld, de beau monde en het alledaagse leven. Contrast is deel van de setting, het warme familiale versus het kille businessgebondene, geld versus geluk, de passie versus de integriteit en niet te vergeten: Belgie versus Holland. Cleane kantoren die strakke dossiers beheersen en de wet farizeïsch toepassen wisselen af met losbandige decadentie en een vergedreven you-only-live-once-gedachte. Spel en overspel breken de monotone evidentie van het notariaat. Een aantal culinaire en erotische passages springen eruit. Als het notariaat grijs is, dan vond Piet Coucke de vijftig tinten uit. Niet in het minst moet tussen dit alles ook nog een moordzaak opgelost worden.

Het vergt op zijn minst vijf minuten literaire moed om te debuteren anno 2017, in een tijd waarin het papieren boek meer dan ooit zijn status moet verdedigen en het genre fictie rake klappen krijgt. Een verzonnen verhaal publiceren is je blootgeven en aanvaarden dat jan en alleman daarover vrij en vrank een mening poneert. Au fond debuteren we samen, maar het geeft een fijn gevoel.

Plots was het fictie.

Bekijk hier de trailer: www.pietcoucke.be

 

Boeken met inhoud én hoge goesting.

  • Posted on: 29 August 2017
  • By: johanvergote

De Vlaamse beroepsvereniging voor het boekenvak lanceerde vorige week een persbericht met de halfjaarcijfers voor de sector. Zoals verwacht dropen daar de olijfolie en de braadboter van af. Van enig boekennieuws was ’s anderendaags in de berichtgeving nog amper iets te bespeuren. Cijfers werden hertaald tot een breed uitgesmeerd verhaal van clashende koks en de uitgeholde tegenstelling tussen graantjespikkerij en vetsmelterij. Eens te meer werd de indruk gewekt dat de boekenwereld leeft bij de gratie van waanzinnige volumes kookboeken, strips en hier of daar een verdwaalde maar gehypete roman. Misschien is het goed om toch eens de focus te verleggen van de omzetmakers naar de inhoudmakers.

Ter illustratie een voorbeeld van hoe het kan lopen als het echt om de inhoud draait.

In de vroege lente belde Luc Vermeersch me. Ik kende de man niet. Hij legde me uit zaakvoerder te zijn van Helbig, een bedrijf dat etaleersystemen voor de retail produceert. Daarnaast is zijn hobby – bier brouwen – behoorlijk uit de hand gelopen waardoor hij nu ook zijn Brouwerij De Leite professioneel verder uitbouwt. Enigszins aarzelend vertrouwt hij me toe in alle stilte aan een boek te werken. ‘Misschien zit daar geen boek in’, voegt hij er onzeker aan toe. Wat daarop volgde was voor mij enkel verbazing. Het manuscript was net zo openhartig als origineel en eigenzinnig. Zijn loopbaan kronkelde tussen een paar multinationals en familiebedrijven tot aan zijn sprong naar het ondernemerschap. Op vandaag stuurt hij zijn bedrijf aan met een bijzondere aandacht voor mensen en waarden. Zo staat op elk bureau een telraam dat schouderklopjes bijhoudt, luidt een scheepsbel de medewerkers bijeen om positief nieuws te melden, moeten klachten van klanten niet irriteren maar innoveren en sluit men er systematisch elke mail af ‘met hartelijke groeten’. Uit dat alles distilleert hij zijn verhaal; heel erg kwetsbaar, dus met ook die passages waar hij het in dat lange traject verkeerd aanpakte. Toppers en sissers wisselen mekaar af: het zakenleven zoals het in werkelijkheid is. Intussen baant zijn boek zich een weg midden de doelgroep: ‘Ondernemen met hoge goesting/gisting’ – zo heet het boek -, werd als extraatje meegegeven bij het afscheid van Luc als provinciaal voorzitter van ondernemersorganisatie Etion. Hij gaat de boer op om aan de hand van zijn boek andere ondernemers te inspireren en organiseert brouwerijbezoeken waaraan een lezing gekoppeld is. De heerlijke reacties van lezers zijn hartverwarmend.                                                     

Dit boek staat erg ver van de toplijstjes van de boekhandel, net zoals zoveel duizenden andere boeken. So what? Het vindt zonder meer zijn uitgekiende plaats. Waarschijnlijk wordt het hoogtijd om voortaan de diversiteit van het aanbod aan nieuwe en vernieuwende boeken als troef uit te spelen. Voorwaarde is dan wel dat de zorg om een sterke inhoud het wint van de obsessieve cijferdrang. Of nemen we een voorbeeld aan de brouwerijsector waar microbrouwerijtjes met een kleinschalige productie voor heel veel kleur en net zoveel smaak zorgen? Wat mij betreft: met heel veel goesting!

Op een doordeweekse gedichtendag midden de zomer.

  • Posted on: 10 July 2017
  • By: johanvergote

Met veel sier is hij verschenen, op een doordeweekse gedichtendag midden de zomer: 'Deze mokkel stapt van haar sokkel', de unieke poëtische strip van Maud Vanhauwaert en Striptic. Een initiatief van Kenniscentrum ARhus. 'Sierlijkheid' is een werk van beeldend kunstenaar  Irénée Duriez

Op vraag van ARhus schreef ik een tekst over het opzet van dit project. Hij verduidelijkt het verhaal en het opzet.

‘Sierlijkheid’, de naam lijkt wel gevloeid uit het brons waaruit het kunstwerk gemaakt werd. Een zittende naakte vrouw, de benen geplooid en opzij geschoven, de armen hoog in de lucht als was het een balletdanseres. Aanvankelijk kende het beeld zijn vaste stek in het hart van de stad. Later verdwaalde het naar een afgelegen plek in een park aan de rand van de stadskern. De grande dame werd een bescheiden nomade. Deze naakte feiten uit het stadsleven inspireerden kenniscentrum ARhus. In Stadsmatinees debatteerde men er al vaker over de stad als labyrint van tal van actuele thema’s: immigratie, vergrijzing, ruimtelijke ordening, mobiliteit, economie… Heel veel onderwerpen en vaak ook erg complexe materie.

Was ‘Sierlijkheid’ niet als wij allemaal – autochtoon of allochtoon - op zoek naar zichzelf en haar plaats in de stad? Wie of wat bepaalt precies de juiste plaats? Hoe voel ik me, daar waar ik verblijf? Misschien kunnen we ons ook de vraag stellen waar die schoonheid, vereeuwigd als kunst, thuishoort? 

Altijd alert voor kennis engageerde ARhus kunstenaars om een antwoord op de vragen te helpen zoeken. Striptic, drie mannen die samen een stripcollectief vormen en dichteres Maud Vanhauwaert bouwden samen het verhaal op. Kunst, in welke gedaante dan ook, biedt immers wel vaker een juist antwoord. En zonder het antwoord te vinden, zet het op zijn minst aan tot denken en dialoog. Het was bovendien een uitgelezen kans om poëzie op een verfrissende manier bij een breed publiek te brengen, weg van klassieke dichtbundels, gedichtendag of lezingen in beperkte kring. Poëzie, de kleurrijke woordenpracht, zou de voertaal van ‘Sierlijkheid’ worden. De sprekende beelden van de strip het decor van de zoektocht. 

Zwerven en vragen eindigen niet met dit verhaal. Het hoeft ook niet. Stilstaan, evalueren, discussiëren, proberen… vangen hier allemaal aan. Of het juiste antwoord gevonden wordt, doet minder terzake. Het begrijpen en samen-leven des te meer.

 

 

 

 

 

Een papieren boek over e-commerce.

  • Posted on: 8 November 2016
  • By: johanvergote

Zopas verscheen De people factor in e-commerce van online coach Cis Scherpereel. Een knap boek over het uitzonderlijk belang van de menselijke insteek in een wereld waarin zielloze techniek de plak zwaait. Impressies bij een boekenproject waar de menselijke factor doorslaggevend was.

Een slordig jaar geleden ontmoette ik Cis bij de boekvoorstelling van De prinses op het witte paard van Kurt Ostyn. Niets liet toen vermoeden dat uit die babbel nog een boek zou volgen. Cis was er uitermate geïnteresseerd in the making-of. En een uitgever, da’s een groothandelaar in verhalen. Die is bijgevolg altijd wel op zoek naar een straffe story en een dito auteur. Straf is echt de norm vermits slechts een klein deel van alle ideeën en voorstellen die ik binnenkrijg ook effectief wordt uitgegeven. Met zo’n 18.000 tot 20.000 nieuwe Nederlandstalige titels in een jaar hoor je er echt uit te springen om het verschil te maken. Een make-over is geenszins een optie. Da’s meteen ook de reden waarom het boek werd voorgesteld op E-commerce Expo en niet op het schlagerfestival van het boek dat terzelfdertijd liep in Antwerpen.

Ook dit boek begon met een beangstigend leeg, wit blad papier om te stranden bij 224 bladzijden zinvolle volzinnen, die er bovendien ook nog eens erg keurig uitzien. De eerste gesprekken en brainstormings zijn veelal bepalend voor de structuur en opbouw. Aan die kapstok wordt immers de inhoud opgehangen. Een goede auteur beschikt over een massief blok kennis. Het modelleren ervan in functie van de lezer en van en de markt, of de niche, is de taak van de uitgever. Altijd weer met respect voor het manuscript, de auteur en zijn autoriteit. In die zin was ik de Cis van Cis - C.I.S.: coaching, inspiratie, strategie-. Van meet af aan was duidelijk dat praktijkvoorbeelden de inhoudelijke uitvalsbasis zouden vormen. Cases, met zorg gekozen, opdat ze wonderwel een specifiek deel van een groter geheel illustreren. Geen theorie- of studieboek maar verhalen dus, net dat waar ik steeds opnieuw angstvallig op jaag. Cis heeft de verleiding van de technische benadering weerstaan. Ondernemer, marketeer, e-commerceverantwoordelijke, IT’er, verkoopster, koerier, klant… kortom mensen van vlees en bloed zijn de hoofdrolspelers. In zijn roman In Babylon stelt Marcel Möring: ‘De enige manier om de wereld te begrijpen is door een verhaal te vertellen.’ Cis deelt niet alleen zijn professionele ervaringen. Hij trok de boer op om alle activiteiten die een raakpunt hebben met e-commerce aan den lijve te ondervinden. Ook als klant. Zonder in detail te treden wil ik hier toch een frivool wist-je-datje prijsgeven. Cis heeft een uitgesproken voorkeur voor kleurrijke pyjama’s. Hij koopt die online en haalt die af bij Sonja in de lokale supermarkt. Net daar slaat zijn fantasie op hol. De rest lees je in het boek maar wees gerust: het ontaardt niet in een erotische thriller dan wel in waardevolle content over het belang van verpakking en de organisatie van een fysiek afhaalpunt. 

Het boek is een compilatie van visies, ideeën, feiten, projecten en anekdotes recht vanop de winkelvloer van de webshop. Grote en kleine. Daverende successen en flagrante flops. Het siert de auteur om ook die laatste uitgebreid aan bod te laten komen. Falen is part of the game werd een afzonderlijk hoofdstuk met als concluderende wijze raad ‘Faal niet in het aanvaarden van falen’. Net zoals het ook heerlijk om lezen is dat deze nieuwe manier van zakendoen niet allesomvattend en zaligmakend is. Niet de economie dan wel de mens zal bepalen waar en wanneer hij voor online of offline kiest. Of wat je letterlijk in het boek leest: e-commerce, niemand is er klaar mee. 

Het spreekt voor zich dat ik ook heel dicht bij de taal van het verhaal stond. ’t Is een gevoeligheidje maar ik genoot ervan meegesleept te worden in het jargon. Er wordt gejongleerd met termen als tools, learnings, hard- of softskills, values, touchpoints… Alsmaar een treffende woordkeuze die zwart op wit bewijst hoe de auteur van zijn materie doorweekt is. Hij schrijft empathisch, vlot en recht op zijn doel af. Geroutineerd ook. En bovendien had hij als grafisch vormgever vrij snel een zonneklaar beeld op de lay-out. Opvallend in zijn eenvoud dankzij knappe vormgevers en een vakbekwame drukker. Het was een luxe ook daar zijn kennis te mogen delen. 

De laatste quote die je in het boek treft, vat voor mij het hele boek samen: B2B, B2C, of wat dan ook, het gaat om H2H. Human to Human. Ook ik mocht dat in de voorbije samenwerking tussen auteur en uitgever ervaren. 

www.depeoplefactorinecommerce.be

 

 

 

 

Gezocht: geradicaliseerde boekenmensen.

  • Posted on: 18 August 2016
  • By: johanvergote

De boekensector zit in een ernstige dip, dat is de sombere conclusie na het doorlopen van de cijfers van boek.be over het eerste halfjaar. In Nederland daarentegen is het tij licht aan het keren. De kanttekening daarbij mag best wel wat uitvergroot worden want daar waren de resultaten al langer in vrije val. Een licht positivisme is dus niet als spectaculair te bestempelen.

Hoe is het zover kunnen komen? In DS stelt Peter Jacobs zich vragen bij het conservatisme van uitgevers. Het klopt inderdaad dat maar al te vaak teruggegrepen wordt naar oude wijn in oude zakken. Rustige vastheid van de omzet. Er komt echter wat sleet op de formule van de auteurs die jarenlang de hitparades van het boekenvak aanvoerden. Vraag is dus of er in het verleden genoeg kansen werden geboden aan debutanten. Voor hen hoort een uitgever zich op financieel glad ijs te begeven, dat wel, maar vormen zij niet het fundament van het boekenaanbod van de toekomst? Debutanten verdienen respect en aandacht. Daar situeert zich de afdeling ‘onderzoek en ontwikkeling’ van de uitgever.

Uitgevers zijn groothandelaars in - sterke - verhalen. Of het nu fictie of non-fictie betreft, een boek moet duidelijk wat te vertellen hebben. Ook de media zijn permanent op zoek naar dat soort inhoud. Een flinke tijd terug was er nog een onbezegeld verstandshuwelijk tussen uitgevers en media. Auteurs, veelal praatgrage en erg begeesterde figuren, kregen een forum in de meest uiteenlopende mediakanalen. Lezers werden op die manier enthousiast gemaakt voor hun verhaal. Dit vertroebelde verstandshuwelijk is nefast voor het boekenvak. Populaire items hebben de plaats van de krachtige story’s van schrijvers ingenomen. Of hoe het verdwijnen van de ribbeltjes in een pilsglas paginavullend nieuws kan worden…

Maar er is vooral ook nood aan mensen die hun enthousiasme voor boeken uitschreeuwen. Geradicaliseerde boekenmensen. Uitgevers en auteurs die bulken van trots over hun verhaal en dit honderduit met iedereen willen delen. Media die met doelgerichte initiatieven mensen wakker schudden voor boeken. Pet af voor de actie ‘Ik ga op reis en ik lees’ van Canvas deze zomer; leesbevordering op topniveau! Vrienden van mij plaatsten in hun voortuin een boekenkast waar de hele buurt een selectie gelezen boeken in kwijt kan en waar je vrijuit meepikt wat je lezen wil. Willen onderwijsmensen naast alle hippe devices ook nog eens de kracht van een lekker-lang-lezend-boek als sterke informatiebron prediken? Durven bibliotheken niet-alledaags uit de hoek komen om traffic naar hun boekentempel te creëren? Kortom, promotie voor boeken blijft niet beperkt tot de boekenbeurs waar de dichtheid BV’s per vierkante meter de graadmeter van het succes vormt. De optelsom van kleine en grote ideeën om mensen te laten warm lopen voor boeken zal ongetwijfeld zijn doel niet missen. Hoogtijd dat iedereen die gek is van lezen eens opkijkt uit zijn boek om hier aan mee te bouwen.

Pages